Er ontstaat een bijzonder gevoel wanneer de afstand tussen een idee en iets werkends plots instort. Het ene moment ligt iets in de mentale rommella met het etiket ooit. Even later is het live, getest, verbeterd en verrassend dicht bij goed. Niet perfect. Niet definitief. Maar echt.
Dat gevoel is de vibe.
Veel mensen horen ‘AI’ en ‘vibe coding’ en denken aan iets onserieus: iemand gooit een wens naar een chatbot, krijgt spaghetticode terug en roept dat de toekomst is aangebroken. Grappig beeld, maar het mist de kern volledig.
De belofte is niet dat engineering verdwijnt. De belofte is dat de lus tussen idee, uitvoering, feedback en herziening zo kort wordt dat het momentum niet halverwege sterft.
Dat verandert meer dan programmeren. Het verandert wie kan bouwen, repareren, opleveren en ingewikkelde zaken begrijpen.
Voor mij is dat de echte belofte van het vibe-leven.
Het gaat niet om de bouwer vervangen, maar om de stilte tussen je verbeelding en wat je echt kunt maken wegnemen.
De vibe is niet ‘geen engineering’. De vibe is verdichte iteratie.
Dit deel missen mensen.
Vibe coding is niet gewoon wensen in een terminal typen en hopen dat de machine toevallig bekwaamheid uitvond. Het is nauwere samenwerking. Je hebt nog steeds oordeel en smaak nodig. Je moet zien wanneer de heroanimatie saai is, analytics dubbel afgaan, AI niet automatisch met spraak moet verbinden of de gevraagde gevechtsvlieger meer op een zeppelin lijkt.
De vibe is niet de afwezigheid van vakmanschap. De vibe is verdichte iteratie.
Je blijft in de creatieve lus. Het model draagt een groot deel van de uitvoering. Jij stuurt, bekritiseert, verandert richting en verfijnt. Daar zit de magie. Niet je auteurschap opgeven, maar het behouden terwijl het momentum enorm groeit.
Als die lus eenmaal op zijn plek klikt, wil je moeilijk terug.
Ik bracht deze site met vibe coding tot leven
Het werd voor mij echt toen ik deze site met Codex van OpenAI herbouwde.
Ik gebruikte Codex niet als chatbot, maar als snelle technische collega met oneindig geduld. In gewoon Engels gaf ik richting, smaak en beperkingen. Het zette die om in werkende code die we direct konden testen. Niet ooit. Niet na drie weken verdwalen in de installatie. Nu.
In een handvol gesprekken werd dat het herbouwen van moebis.com van het oude Ghost-systeem naar React, Vite en TypeScript. We namen berichten en tags mee, voegden een beheeromgeving met bewerken en uploaden toe, verfijnden animaties, repareerden dubbeltellingen in Google Analytics, bouwden het venster ‘Chat with Moebis’ en verbonden een contextpijplijn die berichten, pagina's en sociale inhoud samenbrengt in zowel een ruwe context.md als een gecomprimeerd geheugenbestand voor de chatbot.
En dan was er het leuke werk. Het 1942-project voelde niet meer als een opvulexperiment, maar als een echte arcadekastgame.
Dat is geen speelgoeddemo, maar een opgeleverd project.
De oude gedachte bij zo'n herbouw is: Ik moet waarschijnlijk een maand vrijmaken, mijn agenda legen, weer elke laag van de stack induiken en dan misschien beginnen. De nieuwe manier is: laat me een gesprek openen, de richting bepalen en beslissingen gaan nemen.
Die verschuiving is belangrijk.
Goede ideeën sneuvelen zelden door totale onbekwaamheid. Ze sneuvelen door wrijving, contextwissels en de mentale belasting van beginnen. Vibe coding verlaagt die belasting genoeg om meer ideeën over de finish te krijgen.
Ik bracht mijn NAS met vibe coding weer tot leven
Hier werd het echt leerzaam.
Bij ‘vibe coding’ denken de meeste mensen aan een appje op een middag. Ik kreeg een rommeligere versie: Codex als copiloot bij de reparatie van mijn echte thuisinfrastructuur.
Home Assistant draaide in een TrueNAS-VM omdat HomeKit mDNS nodig had. Die kleine ergernis werd een complete homelaboperatie: Docker-netwerken, Zigbee-USB-doorvoer, Cloudflare-tunnels, verouderde Home Assistant-registers, SMART-fouten, vreemde ZFS-cache en een zeer temperamentvolle LG-airconditioner.
Met andere woorden: normaal homelabgedrag.
Codex was niet alleen nuttig omdat het codefragmenten of shellopdrachten schreef. Het hield het hele probleem vast terwijl ik laag voor laag keek. We verhuisden Home Assistant uit de VM naar een eigen TrueNAS-app met LAN-IP, koppelden de SkyConnect Zigbee-dongle aan de container, herstelden de verborgen .storage-status waarvan Home Assistant afhangt, repareerden de Cloudflare-tunnel door naar de containerdienst te wijzen in plaats van een gewone LAN-host te veinzen en ruimden oude HACS-, SmartThinQ- en hassio-resten op die de interface zelf nooit netjes zou ontwarren.
Het veelzeggendste was hoe vaak het antwoord niet ‘Docker is kapot’ luidde.
Na de migratie bleven precies de echte onzinproblemen over die homelabs zo leerzaam en absurd maken: een verouderde LG die wifi verloor, een routerherstart die het radiogedrag net genoeg wijzigde om een kwetsbare client te storen, een Plex-app waarvan de webknop verdween terwijl de dienst prima werkte en een NVMe-schijf die SMART-zelftests niet haalde maar nog betrouwbare cache speelde.
Codex hielp containerproblemen van netwerkproblemen te scheiden en netwerkproblemen van hardwareproblemen. Daar draait het om bij het repareren van een NAS dat langzaam verantwoordelijkheden verzamelde als een garageplank die op de een of andere manier een besturingssysteem werd.
Deze versie van vibe coding vind ik het interessantst. Niet ‘vraag AI om code en bid’, maar een snel, geduldig, diep technisch tweede brein terwijl je echt systeemwerk doet. Deels rubberen eend om mee te denken, deels onderzoeksassistent, deels collega die de shell kent.
Dat is geen gimmick. Het is een hefboom.
Ik bouwde Atlas met vibe coding op denksnelheid
Atlas bouwen met Codex leerde me nog iets: de beste AI-samenwerking voelt niet als één enorme heldhaftige prompt, maar als productontwikkeling zonder wachttijd.
Eén gesprek ging over de verzendknop goed laten voelen in de lichte modus. Een ander scheidde de Omni-chatgeschiedenis van de rest van de app. Andere gingen over Markdown-weergave, podcastsessieherstel, woordenlijstgestuurde context, stemgedrag en uiteindelijk CopilotKit-hulpmiddelen in het transcript.
Zo groeien echte producten: niet door één dramatische uitvinding, maar door duizend heel specifieke beslissingen, koerswijzigingen, verfijningen en reparaties.
Zo zag vibe coding er hier uit. Geen magie. Geen ‘AI vervangt engineering’. Eerder een kortere lus tussen iets opmerken en het opleveren.
Ik kon zeggen: ‘Zet de microfoon weer naast de invoer’, ‘Log toonwijzigingen alleen als ze echt gebruikt zijn’ of ‘Maak woordenlijsttermen in elk gesprek beschikbaar’. Codex volgde dat door React-componenten, toestandsstromen, serverlogica en Netlify-functies zonder de draad kwijt te raken.
Dat laatste is belangrijk.
Opvallende functies zijn maar de helft van het werk. Het onopvallende houdt een product overeind onder zijn eigen momentum: migreren naar TypeScript, tests uitbreiden, herstructureren, hooks losmaken, sessieopslag repareren, het wijzigingslog bijhouden. Het saaie maar noodzakelijke fundament dat meestal met het leuke werk concurreert en verliest.
Ook daar was Codex nuttig.
Atlas groeide en werd tegelijk schoner. Zo ziet gezonde snelheid eruit. Snel hoeft niet kwetsbaar te zijn. Vibe coding werkt pas echt als er genoeg structuur is om te blijven opleveren.
Daarom kom ik steeds terug bij dezelfde conclusie: het model is geen orakel, maar een collega. Ik lever nog steeds oordeel, prioriteiten en smaak. Codex levert snelheid, contextbehoud en het geduld om uitvoeringsdetails door te werken zodra een idee verschijnt.
Het resultaat is niet ‘AI bouwde mijn app voor me’.
Eerder dit: ik bleef in de creatieve lus en die werd snel genoeg om als bouwen op denksnelheid te voelen.
Ik maakte mijn belastingaangifte met vibe coding, misschien wel de beste demo
De plotwending: een van de beste vibe-codingdemo's had niets te maken met een app lanceren.
Het waren belastingen.
Ik wees Codex op een map met loonstroken, brokerafschriften, 1099-formulieren, bevestigingen van kwartaalvoorschotten en buitenlandse werkpapieren en zei ongeveer: help me van deze rommel een gestructureerde aangifte te maken.
Wat daarna gebeurde voelde niet als automatisch aanvullen. Het voelde alsof een eindeloos geduldige uitvoerder naast me zat: elke PDF lezen, cijfers vergelijken, regels controleren en een chaotische stapel papieren langzaam omzetten in een bruikbaar werkdocument.
Daarom houdt de kritiek ‘vibe coding is alleen voor speelgoedapps’ geen stand.
De echte magie verschijnt in saaie, stroperige, documentrijke delen van het leven. Waar niemand graag begint, de ingewikkeldheid over bestanden, formulieren, aannames en uitzonderingen verspreid is, en de helft van de strijd al bestaat uit het probleem lang genoeg in je werkgeheugen houden om vooruit te komen.
Het proces bleef gesprekachtig en soepel, terwijl het werk methodisch bleef. Eerst de documenten identificeren. Dan buitenlands loon scheiden van Amerikaanse zelfstandigeninkomsten. De aandelenplanverkoop volgen. Kwartaalvoorschotten vinden. Daarna bepalen of een buitenlands belastingkrediet, de vrijstelling voor buitenlands arbeidsinkomen of een socialezekerheidsverdrag relevant was.
De vibe was losjes. De boekhouding niet.
Dat onderscheid is belangrijk. Werk met grote gevolgen moet nog steeds worden gecontroleerd. Beoordelingsvermogen blijft nodig. Maar Codex gaf me een veel betere basis: een doorlopend werkdocument, zichtbare aannames, duidelijke grenzen tussen stevige en voorlopige schattingen en onderscheid tussen wijzigingen in de belastingrekening en wijzigingen die alleen de rapportage raken.
Dat is belangrijker dan mensen beseffen.
AI is niet alleen nuttig als ze je iets nieuws helpt uitvinden. Ze is ook nuttig als ze structuur aan chaos helpt geven.
Soms is het krachtigste wat een model kan doen een enorme onduidelijke chaos veranderen in begrijpelijke vervolgstappen.
Dit is het echte aha-moment
Het aha-moment is niet ‘wow, AI kan programmeren’.
Dit dus: veel werk dat vroeger vastliep op tijd, technisch gedoe of pure rommeligheid ligt ineens binnen bereik.
Het knelpunt is verschoven.
Lange tijd was de vraag: ‘Heb ik precies de vaardigheden om dit te doen?’ Steeds vaker is de betere vraag: ‘Kan ik beschrijven wat ik wil, de uitkomst beoordelen en naar iets goeds sturen?’
Die vaardigheden zijn veel toegankelijker.
Het belang zit niet in nieuwigheid, maar in de hefboom. AI verplaatst die van mensen die elke syntaxisregel uit hun hoofd kennen naar mensen die problemen helder formuleren, uitkomsten beoordelen en intelligent blijven verbeteren.
Je hoeft niet de beste ingenieur ter wereld te zijn om dit te benutten. Je hebt smaak, nieuwsgierigheid en bereidheid tot herhalen nodig. En genoeg oordeel om te zien wanneer iets fout, onvolledig, riskant of lelijk is.
Met andere woorden: je moet wakker blijven achter het stuur.
Het vibe-leven in één zin: menselijke bedoeling, machinaal momentum.
Zodra je AI zo bekijkt, groeit het nut snel.
Het is niet alleen voor apps. Het is voor infrastructuur. Het is voor onderzoek. Het is voor operationeel werk. Het is voor papierwerk. Het is voor onderhoud. Het is voor zijprojecten die al maanden half af liggen. Het is voor die vreemde dinsdagproblemen waar niemand keynotes over schrijft, maar waar iedereen daadwerkelijk mee leeft.
Daarom doet dit ertoe.
Niet doordat AI iedereen tot tovenaar maakt, maar doordat gewone bouwers, knutselaars, beheerders en nieuwsgierigen veel meer handelingsvermogen krijgen.
Meer mensen kunnen beginnen.
Meer mensen kunnen doorgaan.
Meer mensen kunnen afronden.
Alleen goede vibes
Nee, vibe coding is niet zorgvuldigheid opgeven en op een wolk automatisch gegenereerd optimisme door het leven zweven.
Het gaat om werken op een manier waarop momentum sterker is dan intimidatie. Ideeën sterven niet terwijl ze wachten op perfecte omstandigheden. Kapotte systemen worden oplosbaar. De afstand tussen ‘dat moet ik ooit doen’ en ‘ik heb het opgeleverd’ wordt steeds kleiner.
AI maakte geen einde aan mijn rol als bouwer.
De bouwer werd moeilijker af te remmen.
Daarom ben ik optimistisch over vibe coding. Daarom mogen meer mensen zichzelf toestaan het te proberen. En daarom voelt de toekomst minder als vervanging en meer als versterking.
Breng je smaak mee.
Breng je beoordelingsvermogen mee.
Breng dat vreemde idee, kapotte NAS, halfgebouwde product, die stapel belastingformulieren en dat ding dat al zes maanden zachtjes op je schouder tikt.
Kom dan in beweging.
De machine kan nu bijblijven.
Alleen goede vibes.
